En um leið og þú stígur inn á staðinn mætir þér veggur af hljóði.
Þetta er ekki bara lágvært suð af fólki að njóta lífsins; þetta er sambland af bassaþungri kaffihúsa-teknótónlist, brothljóðum úr opnu eldhúsi og tugum manna sem eru allir að reyna að yfirgnæfa næsta borð.
Eftir tuttugu mínútur ertu farin/n að halla þér svo langt yfir borðið að nefið snertir næstum matinn eða flöskuna.
Ha?
Þú leggur höndina við eyrað, kinkar kolli af mikilli innlifun og segir:
„Já, einmitt, vá hvað það er rétt hjá þér!“ – án þess að hafa hugmynd um hvort vinur þinn var að lýsa nýju starfi eða skilnaði.
Er þetta ellin að mæta á svæðið fyrir aldur fram eða er samvera á veitingastað orðin eins og að reyna að spjalla yfir kveiktum NutriBullet-blandara?
Nei, veistu: Þú ert ekki að missa vitið og líklega ekki heyrnina heldur.
Fyrst eru það góðu fréttirnar:
Þú ert í alvöru líklega ekki að verða heyrnarskert(ur) í hefðbundnum skilningi. Ef þú færir í heyrnarmælingu á morgun gætirðu mjög líklega greint öll fínu píp-hljóðin og það án vandræða.
Vandinn liggur ekki í sjálfum hljóðhimnunum, heldur í móttökustöðinni: heilanum.
Vísindamenn við stofnanir á borð við Johns Hopkins Medicine hafa ítrekað bent á að með aldrinum – og þetta byrjar oft lúmskt um og upp úr fertugu – breytist svokölluð miðlæg hljóðúrvinnsla (e, central auditory processing). Þetta tengist því sem sálfræðingar og taugavísindamenn kalla kokkteilpartí-áhrifin (e.The Cocktail Party Effect).
Sjáðu til:
Ungur heili tekur inn tuttugu mismunandi hljóðgjafa.
Síar í burt hnífapör og bassatrommur, dregur rödd vinar þíns í forgrunn.
Þannig að 50+ þýðir ekkert að ellin sé mætt á staðinn þótt þú farir að velja öðruvísi staði en áður þegar þú ferð út að borða eða í einn góðan drykk með vinum. Þetta er bara heilinn þinn sem á í dag erfiðara með að skilja tal frá suði.
Ps. Og smá gleðikorn í lokin líka (eða þannig!):
Hinar fréttirnar eru þær að almennt eru veitingastaðir og kaffihús hannaðir háværari en hér í den. Pældu í því!
