Það verður ekki brýnt nógu oft fyrir háttvirtum kjósendum að hægri vængur íslenskra stjórnmála er hallur undir einkavinavæðingu. Sagan sýnir það og sannar, eða afhjúpar öllu heldur.
Íhaldsflokkar eru nefnilega ekki samfélagslega þenkjandi. Þeir telja að þjóðhagslega mikilvægum innviðum landsins sé betur komið í höndum einstaklinga, gjarnan útvalinna og gott ef ekki innvígðra, því hægrið kunni öðrum öflum betur að græða á daginn og grilla á kvöldin. Opinberar eignir geti nefnilega ekki kallast annað en fé án hirðis. Og allir viti hvað það merki.
Þess vegna beri einmitt að koma mörgum viðkvæmustu stofnunum samfélagsins í hendur einkaframtaksins, svo sem heilbrigðisþjónustu og hjúkrunarheimilum, enda fari það betur með opinbera fjármuni en býrókratískir blýantsnagararnir. Og blessaður arðurinn, í milljörðum króna talinn, nýtist svo líka sama liðinu til frekari fjárfestinga – og sjálfsagt á grillinu á kvöldin, ef því er að skipta, gullhúðuðu.
Sumsé, þiggjum seðla samfélagsins og notum þá sparlega í reksturinn svo eitthvað verði afgangs fyrir okkur. En þetta er nú snilldin, sjálft hægrið með hendur fullar fjár. Og sjáiði ekki veisluna?
Hægrimenn á Alþingi og í sveitarstjórnum landsins hafa ekki einasta talað fyrir því að selja mörg af þýðingarmestu fyrirtækjum hins opinbera, sem gegna mörgum veigamestu hlutverkunum í gangverki samfélagsins, heldur hafa þeir einmitt látið verða af því. Og það er enda æðsta markmið íhaldsins, hvaða nafni sem það nefnist.
Það var eitt fyrsta verk hjá meirihluta Framsóknarmanna og Sjálfstæðismanna í borgarstjórn fyrir réttum tuttugu árum að falbjóða hartnær helmingshlut Reykjavíkurborgar í Landsvirkjun. Hann var seldur á 27 milljarða, en heildarverðmat Landsvirkjunar var þá um 60 milljarðar. Reiknað til núvirðis nemur þessi sala um 70 milljörðum króna. Það eru nokkrir fuglar í skógi.
„REI-málið er nefnilega skelfileg birtingarmynd þess sem íhaldsöflin ætla sér frá einum tíma til annars.“
Og því þá ekki að selja Orkuveituna í þetta sinn, komist Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn aftur til valda, ásamt með Miðflokknum. Hæg eru heimatökin, því núverandi spunameistari síðast nefnda aflsins, Björn Ingi Hrafnsson, leiddi einmitt eignasölu borgarinnar haustið 2007 með oddvita sjálfstæðismanna á þeim tíma, Hönnu Birnu Kristjánsdóttur, áður en allt fór á límingunum.
Má í þessu efni benda á að hægriöflin á Akureyri hafa margsinnis talað fyrir því að selja Norðurorku úr sjóðum samfélagsins. Og sami sjálfstæðistónninn heyrist raunar víðar um landið.
Hætt er við því að sagan endurtaki sig. Það er raunar bráðahætta á því. Það hefur enda verið rifjað upp í pistlum samfélagsmiðlanna á síðustu dögum fyrir sveitarstjórnarkosningarnar að einmitt sami kosningastjóri Miðflokksins, og þáverandi oddviti Framsóknar í borginni, var staðráðinn í því í slagtogi við Sjálfstæðismenn að selja „vildarvinum sínum Orkuveituna í laumi hér um árið,“ eins og því er komið í orð í einni aðvörunargreininni af mörgum. En þeir hafi verið „staðnir að verki og stoppaðir af“ áður en það hræðilega hneykslismál vatt enn frekar upp á sig.
REI-málið er nefnilega skelfileg birtingarmynd þess sem íhaldsöflin ætla sér frá einum tíma til annars. Samfélagið á ekki að eiga neitt! Einstaklingar fara ávallt betur með fjármuni fólks! Ekki síst ef þeir kunna að græða almennilega eins og þeir innmúruðustu geta – og grilla svo náttúrlega á kvöldin, svo ég vitni nú enn og aftur í Hannes blessaðan Hólmstein sem lét þessi orð falla í viðtali við þann sem þetta skrifar fyrir svo óralöngu á gömlu og góðu Stöð 2.
En þau lifa.
Og minna okkur ævinlega á þá forhertu frjálshyggju að Sjálfstæðisflokkurinn, ásamt viðhengjum sínum, sækist einkum og sér í lagi eftir völdum til að koma eignum almennings í hendur auðugra vildarvina.
Það er ekki áróður heldur pólitísk staðreynd.
